if we fall down in

that old stinky crate

again?

And do you really care

for the pain you

decided to decode

once again?

Every minute I taste your heart

I promise to guide you

far away from home.

But every second you left

and I still feel your attendance,

I promise myself

to hate you like you always did.

It really does matter

if we break those broken

silhouettes

never again.

And I really do care

for all the pain we left

but never planned

with one little kiss.

Every day I see those scars in your eyes

I promise to guide you

far away from home.

But every moment I feel my own wounds bleed

and feel the scratching pieces of a broken heart,

I promise life

to hate you like you

always did.

Don’t put your sun-glasses on again
’cause, hey, maybe you’ll see shining stars,
and maybe you’ll even see luck flying around.

Don’t say you’re lost
Don’t say you lost your way home
Don’t blame life for all the rain
’cause it’s you, you always
put your sun-glasses on again.

Why do you tell me you’re locked in
a box of gray pieces of glass?
I know your eyes won’t see they’re white,
and I know your heart won’t feel they’re plastic.

You won’t open the black door,
’cause you think the space behind will be
even more and more black, but
how’s that possible if you always see the same colour?

Don’t say you’re fallin’ in,
Don’t say you don’t know where to go anymore
And don’t you blame life for all this
’cause it’s you
who always put the sun-glasses on.
Again.

Nooit huilend
gehuild tussen zeeën van tranen
en nooit lachend gelachen
in jouw armen met elkaar samen

Nooit lopend
gelopen op het goede pad
en nooit struikelend gestruikeld
over een gebroken glimlach

Nooit zijn
geweest in een omhelzing vol smart
en nooit blijvend gebleven
in een warm hart.

Nooit rende ik naar die realiteit
en nooit verliet ik deze nachtmerries.

Nooit zwom ik naar de overkant van de oceaan,
en nooit bleef ik drijven.

Nooit kroop ik naar voren,
en nooit stond ik achteraan.

Nooit liep ik naar de sterren,
en nooit viel er één voor mij.

Ik houd me vast
aan de handen die de wereld vergaten.

ik pak stevig beet
de armen die de wereld verbanden.

ik laat nooit meer los
hetgeen wat mij liet zondigen eeuwen lang.

ik zal altijd vastgelijmd zitten
aan de tranen van haat en de hand die voor mij,
mijn hel had gesticht.

Pijnloos vergeten in zwarte tranen van haat,
Gewelddadig gedwongen in een zwart gat van menselijkheid,
Gedreven naar een weggesmolten vlek in het universum
en onwetend een leven zonder hemel gesticht.

Vuil wordt geblazen door het gezondigde pad,
Schaamteloos omgekeerd naar de uitweg van de hemel
Verbrijzeld door de verlaten gezichten,
Verloren in de nederige eeuwigheid.

Meegedreven naar alle snijdende resten
Meestromend met het nederige bloed
Meelopend naar de kunst van gedrevenheid
En achtergelaten in een langdurige hel.

Gebroken door de opgegraven littekens,
Die het leven verlieten voor de warmere emoties
Die het leven braken voor de galerij van woede,
En de woorden wraken in verbannen eenzaamheid.

Zoals de mensen die dit lezen waarschijnlijk wel weten, heb ik ook een tweede blog op wordpress. Die blog heet toevallig http://ivegotafrustratedpussy.wordpress.com, voor de mensen die dat interessant vinden. Ik blijf schrijven aan ivegotafrustratedpussy, maar ik wou heel graag een aparte blog voor mijn gedichten en korte verhalen. Wowie, wat bleek? Ik had nog een oude wordpress, joecheeeeei. ‘k Heb alle berichtjes e.d. verwijderd; ik begin weer helemaal overnieuw.

Ps: Ik heb zelf geen idee waar mijn gedichten over gaan. Hoef ik die vraag ook niet meer te beantwoorden.